Έναν μηχανισμό που δεν προστατεύει τον πολίτη, αλλά τους ενόχους της εξουσίας. Ο λαός παλεύει καθημερινά στα όρια της επιβίωσης, ενώ οι «δικοί τους» ζουν σε καθεστώς προνομίων. Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα: μια χώρα δύο ταχυτήτων. Μια κοινωνία που υποβαθμίζεται σε όλη την Ευρώπη, που βλέπει τους νέους να μεταναστεύουν και τους γονείς να γονατίζουν οικονομικά. Το άρθρο 86 είναι η βάση της ατιμωρησίας.
Ένα συνταγματικό καταφύγιο που κρατά στο απυρόβλητο τους υπουργούς, που εξασφαλίζει ότι κανείς από την πολιτική ελίτ δεν λογοδοτεί ποτέ. Η ΝΔ είχε την ευκαιρία να το αλλάξει. Δεν το έκανε. Γιατί το χρειάζεται. Τα Τέμπη έδειξαν το πιο σκληρό πρόσωπο αυτής της συγκάλυψης. 57 νέοι άνθρωποι χάθηκαν. Και σήμερα, ένας πατέρας, ο Δημήτρης Ρούτσης, αναγκάζεται να κάνει απεργία πείνας για να μάθει την αλήθεια για τον θάνατο του παιδιού του. Ας το πούμε καθαρά: ήταν υποχρέωση του κράτους από την πρώτη στιγμή να κάνει τοξικολογικές εξετάσεις σε όλα τα θύματα.
Είναι αναφαίρετο δικαίωμα των γονιών και των συγγενών να γνωρίζουν πώς έφυγαν οι άνθρωποί τους. Όταν το κράτος δεν εκπληρώνει ούτε αυτό, τότε δεν μιλάμε για ανικανότητα. Μιλάμε για συνειδητή συγκάλυψη. Στον ΟΠΕΚΕΠΕ ζούμε το ίδιο έργο. Τα χρήματα που προορίζονται για τον αγροτικό κόσμο γίνονται βορά σε μηχανισμούς διαπλοκής και ημέτερους . Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι μένουν αβοήθητοι, οι ζωονόσοι εξαπλώνονται, η παραγωγή βουλιάζει.
Αυτή η πρακτική δεν είναι απλή ανικανότητα – είναι συνειδητή επιλογή. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται η Λάουρα Κοβέση, η Ευρωπαία Εισαγγελέας, για να ελέγξει πού πάνε τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Μια στιγμή εθνικής ταπείνωσης: η χώρα δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον εαυτό της. Κι αντί η κυβέρνηση να δώσει καθαρές απαντήσεις, επέλεξε τη γνωστή μέθοδο: παραποίηση, αποσιώπηση, διαστρέβλωση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μαρινάκης μάλιστα θεώρησε ότι πρέπει να παίξει τον ρόλο του «μεταφραστή» των δηλώσεων της κας Κοβέση. Μα ο ελληνικός λαός δεν χρειάζεται μεταφραστή.
Έχει την αντίληψη να καταλάβει πολύ καλά τι ειπώθηκε. Αυτό που κάνει η κυβέρνηση δεν είναι διευκρίνιση – είναι συνειδητή συγκάλυψη. Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Ποιος επικεφαλής κράτους αισθάνεται ωραία όταν ο λαός του εξασθενεί; Στον Μεσαίωνα, οι άρχοντες ζούσαν μέσα στα κάστρα τους, αδιαφορώντας για το αν ο λαός πεινούσε, αν πέθαινε από αρρώστιες, αν ζούσε στην εξαθλίωση. Αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα: μια εξουσία κλεισμένη στο δικό της «κάστρο», ενώ ο λαός βρίσκεται στα όρια της επιβίωσης. Η κοινωνία όμως έχει μιλήσει.
Το 74% θεωρεί την κυβέρνηση διεφθαρμένη. Δεν είναι απλά ένα ποσοστό. Είναι κραυγή αγανάκτησης. Απέναντι σε αυτό το σκοτάδι, ο δημοκρατικός χώρος έχει καθήκον. Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, η παράταξη που μίλησε για κοινωνική δικαιοσύνη και κράτος δικαίου, για #μια_ελλάδα_για_όλους είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να σπάσει την αλυσίδα ατιμωρησίας, την επαναφορά της δικαιοσύνης , της ισότητας , της ηθικής και της αξιοπρέπειας της κοινωνίας.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες «διαχειρίσεις κρίσεων». Χρειάζεται πολιτική αλλαγή με κοινωνικό πρόσημο, θεσμική λογοδοσία και σεβασμό στον πολίτη. Για να φύγουμε από τον Μεσαίωνα της ατιμωρησίας και να περάσουμε ξανά σε μια Δημοκρατία που υπηρετεί τον λαό.
#Άρθρο86 #Τέμπη #ΟΠΕΚΕΠΕ #Κοβέση #Ρούτσης #Δικαιοσύνη #Λογοδοσία #ΠολιτικήΑλλαγή #ΚοινωνικήΔικαιοσύνη #ΜεσαίωναςΤηςΑτιμωρησίας #μια_ελλάδα_για_όλους #pasok_pantou #η_ελλαδα_δεν_πωλειται
